Rdestowce są wieloletnimi roślinami polikarpicznymi, wykazującymi duże zdolności wegetatywnego rozmnażania. Głównym źródłem inwazji są:

• szybko rosnące kłącza, które rozrastają się na odległość nawet 20 m od rośliny macierzystej;
• pędy o dużej zdolności regeneracji i równie szybkim tempie wzrostu (nawet do 15 cm na dobę).

Nowa roślina może rozwinąć się z fragmentu kłącza o długości 1 cm i wadze nieprzekraczającej 0,7 g albo z niewielkiego odcinka pędu, zawierającego pojedynczy węzeł, umieszczonego w glebie lub w wodzie. Średnio na pojedynczym pędzie rdestowce mogą produkować nawet do 350 tys. kwiatów. Owoce zwykle dojrzewają we wrześniu–październiku, a gdy miesiąc później opadają, mogą rozsiewać się na odległość nawet 16 m.

Rdestowce rozprzestrzeniają się przede wszystkim przez rozrost i fragmentację kłączy. Silne i rozgałęzione pędy podziemne, które magazynują materiały zapasowe, umożliwiają roślinie przetrwanie niesprzyjających wegetacji okresów oraz zapewniają skuteczną kolonizację nowych miejsc. Roślina kolonizuje szczególnie siedliska nadrzeczne, ruderalne, ale coraz częściej pojawia się na terenach rolniczych oraz obszarach chronionych.

W eliminacji rdestowców stosowane są różne metody, a ich skuteczność wciąż jest sprawdzana. Zajmuje się tym Generalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w ramach projektu „Opracowanie zasad kontroli i zwalczania inwazyjnych gatunków obcych wraz z przeprowadzeniem pilotażowych działań i edukacją społeczną" dofinansowanego z Funduszy Europejskich.

W 66 lokalizacjach na terenie całej Polski, zespoły badawcze z wiodących krajowych ośrodków naukowych (pod kierunkiem Uniwersytetu Śląskiego) analizują metody zwalczania różnych gatunków inwazyjnych, w tym również rdestowców.

Zgłaszanie nowych stanowisk inwazyjnych gatunków obcych (IGO)